Turcja

Zamek św. Piotra zbudowali w XV wieku joannici, używając między innymi kamieni z Mauzoleum w Halikarnasie — jednego z siedmiu cudów starożytnego świata, po którym zostały w mieście fundamenty. Dziś w zamku mieści się Muzeum Archeologii Podwodnej z ładunkiem wraku z Uluburun, statku z epoki brązu sprzed ponad trzech tysięcy lat. Marina leży po drugiej stronie zatoki, kwadrans spacerem od bazaru.

Sarsala, Bedri Rahmi z rybą namalowaną na skale przez znanego malarza, Tomb Bay z likijskimi grobowcami w klifie, Yassıca — wysepki połączone płyciznami, po których dzieci przechodzą w bród. Wszędzie staje się tak samo: kotwica z dziobu, długa lina z rufy do skały lub pachołka na brzegu. Rano do burty podpływa łódź ze świeżym chlebem i naleśnikami gözleme, wieczorem restauracja na pomoście piecze rybę. Na zachodnim krańcu zatoki leży Kapı Creek, a kawałek dalej Ekincik, skąd łodzie zabierają w górę rzeki do ruin Kaunos i skalnych grobowców w Dalyan.

Błękitna Laguna to najsłynniejszy widok Turcji. Sama laguna jest rezerwatem zamkniętym dla jachtów, ale kotwiczy się tuż obok, a nad głową lądują paralotniarze startujący z góry Babadağ. Dwie mile dalej leży wyspa Gemiler z ruinami bizantyjskich kościołów — według jednej z tradycji to tutaj pochowano pierwotnie św. Mikołaja. Zachód słońca ze szczytu wyspy należy do obowiązkowych punktów trasy. Na południe od laguny otwiera się Dolina Motyli, wąwóz dostępny praktycznie tylko od strony morza.

Wzdłuż północnego brzegu wyspy Kekova leżą pod wodą ruiny likijskiego miasta, które zapadło się po trzęsieniu ziemi w II wieku. Widać schody schodzące w morze, fragmenty ścian i nabrzeży. Nurkowanie i kotwiczenie nad ruinami jest zabronione, ale można powoli przepłynąć wzdłuż brzegu. Naprzeciwko leży Kaleköy, antyczna Simena: wioska bez drogi dojazdowej, z zamkiem na szczycie i likijskim sarkofagiem stojącym w wodzie. Zatoka za wyspą jest jednym z najlepiej osłoniętych kotwicowisk całego wybrzeża.

Na samym końcu półwyspu Datça, tam gdzie Morze Egejskie spotyka się ze Śródziemnym, stało miasto słynne z posągu Afrodyty dłuta Praksytelesa. Zostały dwa porty, teatr schodzący do wody i tarasy świątyń. Jachty stają w antycznym porcie handlowym, przy pomoście lub na kotwicy — dno trzyma słabo, a przy meltemi wiatr wpada tu z dużą siłą, więc nie jest to miejsce na każdą pogodę.

Między Kemerem a Finike leżą ruiny Phaselis z trzema portami i ulicą kolumnową prowadzącą przez sosnowy las od jednej zatoki do drugiej. Niedaleko, na zboczu nad Çıralı, od tysięcy lat płoną samoistnie ognie Chimery — gaz wydobywający się ze skały, który starożytni żeglarze widzieli nocą z morza.